Rozdział 1 - Początek

Jedziemy...
Jedziemy tak przez 5 dobrych godzin, z nadzieją o zapomnienie.
Jedziemy z nadzieją o przepędzenie bólu, który często powraca z podwojoną siłą.

Uciekamy...
Uciekamy od piekła które kiedyś było naszym niebem.
Uciekamy od wrogów którzy kiedyś byli naszymi przyjaciółmi.

Wiemy...
Wiemy że w życiu są dwie drogi; Droga ucieczki i droga walki.
My wybraliśmy tą pierwszą, która z pozoru łatwiejsza, staje się być najtrudniejszą.

-Co tam bazgrzesz?
Rzuciła Sara odwracając się w stronę siostry
-Nic dla ciebie, więc nie masz co się pytać.
Odpowiedziała wkurzona Madie.
-Nie martw się, jeszcze tylko kilka minut i będziemy w nowym domu, nie musisz się tak denerwować
Odpowiedziała spokojnie Sara, patrząc przed siebie.
-No tak, nowy dom, nowe życie. Znam już tą historię, tylko szkoda że nie chcę być jej częścią. Dlaczego nie mogliście mnie zostawić w Medisson? Tam wychowywałam się od małego, i miałam tam prawdziwych przyjaciół, a tu... tylko jakieś wytapetowane lale i nic więcej.
Powiedziała oburzona brunetka.
-Dobrze wiesz że nie mieliśmy innego wyboru.
Odpowiedział wujek nastolatki, Tom.
-A ci twoi przyjaciele widzą teraz w tobie tylko córkę mordercy, nic więcej.
Odpowiedziała poddenerwowana brunetka.
-Sara!
-Nie martw się wujku, ona wmawia sobie tak tylko dlatego, że to właśnie była przyczyna jej zerwania z Mattem. A prawda jest taka że szukał on tylko wymówki żeby nie być w związku z taką małpą jak ty!
Rzuciła Madie, co sprowokowało Sarę. Dziewczyna szybko odpięła pas i odwracając się na tył samochodu, rzuciła się na siostrę. Tom z piskiem opon zatrzymał samochód, i jak najprędzej próbował rozdzielić walczące nastolatki.
-Dziewczyny spokój! -Krzykną, kiedy po chwili, Sara usiadła na swoje miejsce, a Madie skierowała wzrok ku szybie -Nie mogę uwierzyć, w to jak się zachowujecie. Jeszcze w trakcie jazdy! Czy to kiedyś się skończy?
-Nie jeśli Sara będzie nadal taką małpą
Odpowiedziała Madie, zwracając wzrok na siostrę
-Dość! Nie zniosę takiego zachowania! Mama nie była by z ciebie dumna
Rzucił w stronę brunetki.
-Tyle że ona już nie żyje! A takie gadanie mnie tylko wkurzy, i nic więcej
Powiedziała na koniec Madie.
Brunetka oparła się o szybę, i przyglądała się uważnie każdemu domu który mijali.
Resztę drogi spędzili w ciszy
"Świat jest dziwną zagadką której nie umiem rozszyfrować. W jednej chwili dzieje się tak wiele. Jedni płaczą, jedni się śmieją. Jedni są źli, jedni weseli. Jedni są mną, jedni są tobą.
Moje marzenie... moje marzenie jest czymś wyjątkowym. Czymś co odmieni wszystko... Złość zmieni w miłość, smutek w radość, a pech w szczęście... twoje szczęście. 
Szkoda że to tylko złudzenie... taka mała chwila zapomnienia, która za chwilę gaśnie, razem z twoimi wszystkimi marzeniami. Z wielką chęcią dodam ją do kolekcji, umieszczę ją, zaraz za szczęściem, na które czekam już od wielu lat."

***

-No dobrze, na całe szczęście jakoś dojechaliśmy.

Rzucił Tom, wypakowując walizki z bagażnika.

-Całkiem niezłe to mieszkanie... a ty co o nim myślisz Madie?

Zapytała Sara gdy Madie wysiadała z samochodu

-Jest ohydny

Odparła idąc w jego stronę.
Sara przewróciła oczami, i podeszła do wujka, z zamiarem pomocy. 

-Wujku, nie wiem już co mam z nią zrobić.

-To jest dla niej trudny okres, musimy pogodzić się z jej zachowaniem, jestem pewien że wkrótce jej przejdzie.

-Tak myślisz?

Zapytała z nadzieją
-Oczywiście
-Żebyś tylko miał racje, brakuje mi już mojej młodszej siostrzyczki.
Odparła biorąc swoje walizki.
-Kiedyś w końcu będzie musiała się z tym uporać
Rzucił Tom, w drodze do domu.
-A co jeśli to ja przerośnie? Jeśli pewnego dnia tak po prostu się podda i zrobi coś głupiego
-Za bardzo dramatyzujesz. Wszystko będzie okay.
Odpowiedział gdy byli już wewnątrz

Sara odłożyła walizki na bok, kiedy nagle oboje usłyszeli głośną muzykę, dochodzącą z góry.
-Pójdę sprawdzić co z Madie

Odparła, szybkim krokiem kierując się na parter domu.

Dokładnie się wszystkiemu przyglądała, z każdą chwilą powiększał jej się uśmiech. Nagle zobaczyła drzwi z napisem "Nie wchodzić", z którego dobiegała głośna muzyka.

-Madie, jesteś tam?

Zapytała, ale nikt jej nie odpowiedział, po chwili zdecydowała wejść do środka.

Pokój wyglądał bardzo ładnie, miał on blady kolor niebieskiego, małe biurko, szafę, i kilka półeczek. A no i łóżko, na którym już wylegiwała się Madie.

-Masz zamiar mi coś powiedzieć?

Zapytała starsza siostra, siadając na łóżku obok brunetki. 

-Czytać nie umiesz? Wyraźnie na drzwiach napisałam "Nie wchodzić". Boże, wujek koniecznie będzie musiał zamontować tu jakiś zamek. Chociaż pukaj, to będzie mój znak żeby wiedzieć kiedy się schować.

Odpowiedziała przeglądając cos w komórce

-Nie rozumiem dlaczego taka jesteś

Rzuciła Sara. Madie, nadal na nią nie spoglądała, czytała tylko jakieś smsy na telefonie, i bezczelnie się uśmiechała. Sara pod wpływem emocji wydarła siostrze telefon.

-Oddawaj to!

Krzyknęła oburzona Madie.

-Odpowiedz mi tylko na jedno pytanie - Dlaczego tak bardzo mnie nienawidzisz?
Brunetka wywróciła oczami.

-Na prawdę chcesz wiedzieć? -Sara lekko kiwnęła głową - Prawda jest taka, że jakbym mogła, zrobiłabym wszystko żeby to ciebie zamordował Ojciec, zamiast mamy. Zadowolona teraz?

Rzuciła, wydzierając Sarze skutecznie telefon.
Brunetka nie wiedziała co powiedzieć. 

Popatrzyła na nią, starając się powstrzymać łzy. Po chwili skierowała wzrok ku ziemi, i powoli wyszła z pomieszczenia.

~Następnego ranka~
"Puk, puk, puk"
Pukanie rozchodziło się po pomieszczeniu.
-Już otwieram
Odparł Tom, idąc w stronę drzwi, które po chwili otworzył.
-O, dzień dobry.
Odpowiedział nieznajomy szatyn
-Witam. Ty jesteś... no jak ci tam...
-Luke. Moja ciotka kazała sprawdzić czy nic panu nie brakuje. No wie pan, boi się przyjść osobiście, bo w każdej chwili może palnąć jakąś głupotę.
Zaśmiał się szatyn.
-Tak... czyli twierdzisz że jest ona teraz w domu?
Zapytał Tom.
-Jest, jest. Jak zgaduję to nawet Pana wyczekuje.
-To wiesz, ty może...
-Cześć wujku, co jest na śniadanie
Rzuciła Sara, wchodząc do kuchni.
-Dobrze się składa że jesteś kochana. Chciałbym ci kogoś przestawić -Sara wolnym krokiem podeszła pod drzwi -To jest Luke
-Cześć
Odparł skromnie nieznajomy
Brunetka rozszerzyła oczy, i szybko pociągnęła wujka do siebie
-Wujku, co ty wyprawiasz? Jestem w samej pidżamie, dopiero co wstałam, zaraz umrę z głodu, a ty mnie tu jakiemuś facetowi przedstawiasz?
-No tak. -Rzucił do siostrzenicy -Dobrze, to ja już wam nie będę przeszkadzał.
Powiedział, i wyszedł w pośpiechu.
Luke wszedł do środka.

Wpatrywałam się tak w niego przez kilka sekund. Próbowałam udać obojętność, lecz przy nim się nie dało. Czułam się zahipnotyzowana głębią jego piwnych oczu. Jego uśmiech przyprawiał mnie o dreszcze, które nachodziły mnie co kilka sekund. Za każdym razem gdy chciałam coś powiedzieć, czułam że nie mogę... to grzech przerwać tą ciszę, dzięki której jestem w stanie zapomnieć o wszystkich moich problemach. Tymczasem on popatrzył na mnie zabawnie, i delikatnym i melodyjnym głosem zapytał czy wszystko w porządku. Nie wiedziała co odpowiedzieć więc po prostu się uśmiechnęłam i lekko kiwnęłam głową, co wywołało u niego szczery uśmiech.

-Nadal jesteś głodna?
Nagle tak jakby cała magia prysnęła.
-Co?
Zapytała zdezorientowana
-Zapytałem czy jesteś głodna
-No-o tak. -Wydukała - Nawet nie wiesz jak bardzo
Rzuciła, bardziej swobodnie, szukając płatków w szafce obok.
-Jeśli chcesz to możemy skoczyć na gofry. Tu niedaleko jest całkiem dobra knajpka w której podają
Zaproponował przez co jej uśmiech powiększył się dwu krotnie.  
-Chętnie, ale... niestety nie mogę. -Brunetka momentalnie posmutniała- Moja siostra nie może zostać sama w domu. Bała by się
Powiedziała w trosce o Madie.
-Nie masz co się martwić, mają tam też zestawy dla dzieci
Rzucił śmiało,
-Taaa, nie do końca o to mi chodziło. Posłuchaj może innym razem, okay?
Zapytała z nadzieją iż ten jej nie znielubi.
-Okay
Odpowiedział, tak jak gdyby nigdy nic
-To spoko... -Dodała. Po czym zaczęła kontynuować robić sobie śniadanie -A ty gdzie mieszkasz?
-Wiesz, całkiem blisko. Tak się składa że jestem twoim sąsiadem.
 Rzucił siadając przy stoliku nieopodal.
-Serio? Nie sądziłam że wujek zapoznał się już z sąsiadami.
-To przez moją ciotkę. Jak tylko twój wujek przyjechał by obejrzeć mieszkanie, ona oprowadziła go po okolicy, i namówiła do kupna.
Wytłumaczył
-No i już mam dług u sąsiadów
Zaśmiała się Sara, kiedy nagle do domu wszedł Tom.
-Już jestem. Sara może zawołasz też Madie na śniadanie?
Zaproponował mężczyzna, siadając przy stoliku.
-Masz rację, zaraz wracam
Odpowiedziała idąc w stronę schodów
-Ty nie jesteś głodny?
Zapytał wujek nastolatki.
-Nie, nie dziękuję.
Odpowiedział Luke.
-Madie śniadanie! -Krzyknęła Sara, po czym ponownie wróciła do kuchni. -Zaraz powinna przyjść
Wyjaśniła.


-Dlaczego!?! Dlaczego mi to robisz?
Krzyknęła cała zapłakana
-Ty nic nie rozumiesz, po prostu tu podejdź i będzie po wszystkim
Odpowiedział, zbliżając się w jej kierunku z bronią
-I co, zabijesz mnie tak jak mamę i Tobiego?
Zapytała, nie kontrolując płaczu
-Po prostu tu podejdź
-Nie!
Krzyknęła próbując uciec, kiedy nagle po całym osiedlu rozległ się dźwięk wystrzeliwanej broni. Kula przebiła się przez brzuch dziewczyny zatrzymując się w środku. Z pozoru martwa, lecz cudem przeżyła...

-Madie śniadanie!
Krzyknęła siostra brunetki
 
Dziewczyna ponowny raz uroniła kilka łez.
Wtulając twarz w poduszkę, popłakiwała.
Po chwili odłożyła rzecz, i wzięła głęboki oddech.
Przeniosła się do pozycji siedzącej i zaczęła przyglądać się zdjęciu leżącym na jej biurku. Była na nim szczęśliwa rodzina - Mama trzymająca małego chłopca wraz z tatą opatulującym ich ręką i dwie szczęśliwe siostry obok. Tak, to kiedyś była jej rodzina...
Brunetka przetarła oczy, i bez chwili zastanowienia wzięła swój plecak i szybko wyszła z pokoju. Zeszła po cichu po schodach, i starając się aby nikt jej nie usłyszał wymknęła się z domu.

-A ty co studiujesz Luke?
Zapytał Tom, zajadając się kanapką
-Ja studiują astronomię
Wyjaśnił szatyn
-Astronomię? No widzisz Saro, powinnaś wziąć przykład z Luka
Brunetka się zaśmiała
-Widzisz wuju, jak już ci wspominałam nie mam zamiaru studiować. Chwilowo zbyt wiele w mim życiu się dzieje
Wytłumaczyła, popijając sok pomarańczowy. Wuj popatrzył na nią z niesmakiem
-Madie jakoś musi chodzić do collage'u.
-Ale do collage'u można chodzić tylko w jej wieku, a studia można zacząć kiedy się chce
Odpowiedziała spoglądając kontem oka na Luka
-Dobrze, przyznam ci rację... a właśnie, gdzie jest Madie?
Zapytał, zauważając długiej nieobecności siostrzenicy
-Pewnie znowu się obraziła, pójdę sprawdzić co z nią.
Rzuciła Sara, odchodząc do stołu.


Śmiech małego chłopca roznosił się po całym domu.
-No dobrze, a teraz twoja kolej Madie
Powiedziała matka nastolatki. Brunetka z małym uśmiechem chwyciła swój prezent, i z wielką fantazją zabrała się za rozpakowywanie
-Liczę na to że ci się spodoba
Dopowiedziała Sara.
Po chwili Madie wyciągnęła z małego pudełeczka piękną bursztynową bransoletkę.
-O mój boże! Tak bardzo ci dziękuję
Powiedziała zachwycona momentalnie przytulając siostrę. 
-No popaczcie kto tu idzie -Rzuciła roześmiana kobieta wskazując małego chłopca stawiającego pierwsze kroczki. -Uważaj tylko żeby się nie przewrócił
Dopowiedziała brunetka.
-Nie martw się, wszystko mam już opanowane
Rzucił tato dziecka
Nagle mały przypadkowo upadł, lecz ku zdziwieniu zamiast płakać zaczął głośno się śmiać. Wszyscy momentalnie dołączyli do niego.

-Wujku nie ma jej!
Krzyknęła roztrzęsiona Sara do kuchni. Tom momentalnie wstał
-Ale jak to jej nie ma?
Zapytał zdezorientowany
-Chyba uciekła
Powiedziała ze łzami w oczach brunetka.

***

Idę...

Idę przed siebie, szukając szczęścia... nadziei. 

Szukam...

Szukam prawdziwego życia, które ma sens

Szukam miłości, która doprowadzi do szczęścia łez.

Tęsknię...

Tęsknię za dawną sobą

Tęsknię za życiem które kiedyś kochałam.

Żyję...

Żyję z nadzieją że jest po co.

Że warto

Nagle brunetka usłyszała cichy płacz dochodzący z uliczki nieopodal.

Na początku chciała zignorować i pójść dalej, lecz po chwili zdecydowała że sprawdzi co się stało. Weszła do ciemnej i długiej uliczki. Wszędzie walały się śmieci, i śmierdziało tam alkoholem. Kiedy Madie chciała już iść, zauważyła obok siedzącą dziewczynę. Miała ona siniaki, i płakała. Madie wzięła głęboki oddech, i podeszła do dziewczyny.

-Hej, czy wszystko w porządku?

Zapytała schylając się do brunetki

-A co cię to obchodzi?

Zapytała zapłakana nieznajoma.

-Tak właściwie, to nic, ale pomyślałam że lepiej się poczujesz jeśli powiesz mi co cię gryzie. To czasem pomaga. Ale jeśli nie chcesz... -brunetka wzięła kilka kroków do tyłu - to nie będę ci przeszkadzać 

Odpowiedziała, odchodząc powoli
-Zaczekaj -Rzuciła nieznajoma. Madie zatrzymała się -To nie jest taki zły pomysł
Powiedziała przecierając nos.
Madie lekko się uśmiechnęła, i podeszła pod brunetkę, po czym usiadła obok niej.
-To powiedz, co leży ci na sercu?
-Chodzi o to że jestem dziewczyną sukcesu. Mam wszystko co zechcę, jestem w końcu cudowną modelką, tyle że nikt nie ma pojęcia jak wysoką cenę płacę za to wszystko... To jest na prawdę bardzo ciężkie. Przez to wszystko nawet uzależniłam się od głupich pigułek -Rzuciła, co z lekka przestraszyło Madie -Wiem, pewnie teraz myślisz że jestem jakąś wariatką. Ale sama byś tak robiła, gdybyś tak bardzo zależało ci na tej pracy
-To dlaczego z tym nie skończysz, skoro to cię zabija? -Zapytała Madie. Brunetka się zaśmiała -Rozumiem że jest to dla ciebie ważne, ale jesteś taka piękna. Nie musisz być głupią modelką żeby to udowodnić
-Ty nic nie rozumiesz... to całe moje życie! Gdy robią mi zdjęcia, czy jestem na wybiegu, czuję się taka szczęśliwa. Tego nikt, ani nic nie jest w stanie zastąpić, to coś bez czego nie da się żyć
Wyjaśniła, Madie nie za bardzo wiedziała co powiedzieć
-Posłuchaj, mój tato kiedyś też uzależnił się od pigułek, i nie było z nim za dobrze. W końcu przeszedł na narkotyki, a kiedy chcieliśmy mu pomóc, on zabił moją mamę i brata. To jest naprawdę nie bezpieczne. Lepiej z tym skończ puki możesz, bo później będziesz żałować.
Powiedziała już na koniec, odchodząc
-Hej -Madie się odwróciła -Dziękuję
Odpowiedziała nieznajoma, z małym uśmiechem.
-Nie ma za co.
Rzuciła Madie, odchodząc.

***

-I co mamy teraz zrobić? -Zapytała spanikowana Sara -Może zadzwonimy po policję

-Prawo wskazuje że trzeba odczekać przynajmniej 24 godziny. Może po prostu za bardzo dramatyzujemy. Przecież znasz Madie, ona zaraz wróci.

Wyjaśnił spokojnie Tom.

-A skąd możesz wiedzieć? Tydzień po tym jak zamknęli tatę, też uciekła i nie było jej przez prawie pięć dni, a teraz jeszcze jest w nowym mieście. Nie wiemy co może jej strzelić do głowy.

Powiedziała przestraszona

-Ciocia powiedziała że ją widziała

Rzucił zdyszany Luke

-Widziała ją? Gdzie?

Zapytała Sara, z nadzieją.

-Widziała jak idzie w stronę miasta, ale

-Dobrze, to ja szybko tam pobiegnę, a wy zostańcie tutaj na wypadek gdyby wróciła

Powiedziała, szybko biegnąć przed siebie

-ale moja babcia nawet nie wie jak Madie wygląda. Powiedziała tylko że widziała jakąś nieznajomą jej dziewczynę.

-No nic, teraz pozostaje nam tylko czekać

Rzekł Tom, idąc w stronę salonu.

***

 Brunetka błąkała się po mieście przerażona. Ludzie których mijała wydawali się pełni nienawiści i zła. Madie przyśpieszyła krok w stronę pobliskiego parku, nie chciała wracać do domu, choć wiedziała że nie da sobie rady sama. Usiadła na małej ławeczce naprzeciwko rzeki. Wsłuchiwała się w pieśń wiatru, i melodię morza. W takich chwilach, marzy jej się tylko jakiś przyjaciel, osoba która mogłaby odpędzić ją od tej samotności.
-Zajęte?
Nagle, Madie usłyszała za sobą nieznajomy głos. Obróciła się i ujrzała wysokiego blondyna o błękitnych oczach.
-Jeśli tak bardzo zależy ci na tym miejscu to możesz usiąść.
Rzuciła zwracając wzrok ku rzece.
Blondyn zaśmiał się, i usiadł obok Madie
-Tak właściwie, to nie o miejsce mi chodzi. Tu chodzi o dziewczynę z którą mam je dzielić
Odparł. Brunetka spojrzała na niego kontem oka.
-Nie wiem po co się w ogóle wysilasz
Powiedziała mała zainteresowana.
-Masz racje, może i powinienem sobie pójść i dać ci spokój, ale nie zrobię tego. Dam ci przysługę i pozwolę ci powiedzieć co tak bardzo cię gryzie.
-A dlaczego niby miałabym to zrobić?
Zapytała z niesmakiem  

-Po prostu pomyślałem że lepiej się poczujesz jeśli powiesz mi co się gryzie. To czasem pomaga.
Odpowiedział z podejrzliwym uśmiechem.
Brunetka nagle uświadomiła sobie, że te same słowa które wypowiedział blondyn, powiedziała ona do nieznajomej w ciemnej uliczce.
Madie momentalnie wstała.
-Śledzisz mnie?
Blondyn również wstał
-Oczywiście że nie. Ta dziewczyna z którą dzisiaj rozmawiałaś to była moja siostra. Jestem ci bardzo wdzięczny, za to jak jej pomogłaś.
-Nie rozumiem... rozmawiała z tobą o tym?
Zapytała zdezorientowana, blondyn usiadł ponownie na ławkę.
-Nie zupełnie... Dowiedziałem się od jej koleżanki że nie było jej przez całą noc, i połowę dnia, więc zacząłem ją szukać. Akurat tak się złożyło że gdy ją znalazłem rozmawiała z tobą. Jestem ci na prawdę bardzo wdzięczny za to co jej powiedziałaś. Jeszcze z nikim tak szczerze nie rozmawiała, i do tego jeszcze do końca wysłuchała. Jestem twoim dłużnikiem.
Wytłumaczył blondyn.
Madie powoli usiadła.
-Nie masz mi za co dziękować. Zrobiłam co miałam zrobić żeby zabić trochę czasu. A tak w ogóle, to jestem Madie.
-Ja jestem Alfie
Dopowiedział blondyn.
-Alfie, serio? To.. całkiem niezłe imię.
Rzuciła z małym uśmiechem
-Dzięki
-Czyli twoja siostra z tobą nie mieszka?
-Nie, wyprowadziła się około pół roku temu.
Wyjaśnił.
-Dlaczego? Aż tak zmienił ja ten cały modeling?
-Najwidoczniej tak. Zaczęła kompletnie świrować, za każdym razem gdy moja mama próbowała jej wytłumaczyć że to dość niebezpiecznie, ona się wkurzała, i wszystkie rozmowy między nimi zazwyczaj kończyły się kłótniami. Aż w końcu przestały ze sobą rozmawiać, i Stella się wyprowadziła
-To musiało być ciężkie dla twojej mamy
Dodała Madie
-Nie tylko dla niej. Zawsze mam nadzieje że w końcu kiedyś wróci, i będzie tak jak dawniej. Może i nie przepadaliśmy za sobą zbytnio w dzieciństwie, ale to co dzieje się teraz jest jeszcze gorsze.
-A nie pomyślałeś że może trzeba dać jej trochę czasu?
-Czekam już pół roku... jestem w stanie czekać nawet i całą wieczność ale to nie zmieni faktu że cholernie mi jej brakuje. To w końcu moja siostra, ona jest dla mnie najważniejsza.
Powiedział ze łzami w oczach. Nagle cała ta sytuacja zaczęła wydawać się Madie bardzo podobna do jej sytuacji z siostrą. One również nie mogę znaleźć porozumienia, a to wszystko przez nią. Przez Madie która cały czas odpycha siostrę. W pewnym momencie wszystko dotarło do brunetki. Wiedziała że nie może zwlekać dłużej, musi wrócić już do domu.
-Posłuchaj Alfie. Jestem pewna że twoja siostra również za tobą bardzo tęskni. Może i jeszcze tego nie widzi, ale w końcu zrozumie że bardzo cię kocha. Zaufaj mi, wszystko się jakoś ułoży.
-Dziękuję
Odpowiedział z uśmiechem
-To ja tobie dziękuję. Teraz muszę już iść... siostra na mnie czeka.
Dopowiedziała wstając z ławki.

***

-I co?

Zapytał Tom, w stronę biegnącej siostrzenicy

-Nie ma jej nigdzie. Co prawda nie byłam wszędzie, ale ja po prostu czuję że ona się nie znajdzie. Wujku i co my teraz zrobimy?

Zapytała roztrzęsiona Sara. Tom po chwili ja przytulił

-Obiecuję ci że się znajdzie

Odpowiedział, całując ją w czoło.

-Przepraszam, czy mogłabym zrobić zdjęcie. Takich rzeczy, jak nieznośny wujek i głupiutka siostra przytulających się nie widzi się na co dzień.

Rzuciła Madie, stając naprzeciwko obojga.

-Madie!

Krzyknęła brunetka, przytulając siostrę  
-Dobra już weź tak nie przesadzaj. Zrobiłam ci coś że próbujesz mnie udusić?
Zaśmiała się Madie. Sara momentalnie odeszła od siostry
-Wybacz -Rzuciła cicho -Gdzie byłaś?
Dopytywała się brunetka
-Poszłam się przewietrzyć -mówiła, idąc w stronę domu. -Stresuję się trochę jutrzejszym dniem w szkole to tyle.
Rzuciła, z małym uśmiechem.
-Ciesze się że nic ci nie jest
-Taa, zabrałam ci najlepszy pokój z przed nosa, i mam wierzyć że się cieszysz że wróciłam?
Zażartowała Madie
-Przecież wiesz że tak nie jest
-No tak. I za to cię przepraszam -Brunetka zatrzymała się przy wejściu do domu -Ostatnio byłam trochę dla ciebie nie miła, a wiem jak ciężka jest dla ciebie ta sytuacja, więc wiedz że bardzo mi przykro.
Powiedziała, spoglądając tu na Sarę, tu na podłogę.
-Nic nie szkodzi. Chociaż przyznam, czasami mogłabyś pożądnie ugryźć się w język.
Dopowiedziała z małym uśmieszkiem, który Madie od razu odwzajemniła.

***

 Życie jest kruche i ciężkie, dlatego warto czasem docenić, dobro którym cię obdarzyło. Powiedzieć bliskim jak bardzo sie ich kocha, wyznać miłość ukochanemu i pospędzać troche czasu ze swoją siostrą. 

-Przyniosłam ci herbatę

Rzuciła Sara w stronę siostry, która siedziała skulona ze swoim zeszytem na parapecie.

-Dzięki   

Odpowiedziała Madie.

-Wszystko w porządku?

Zapytała Sara, widząc zasmuconą siostrę.

-Tak, po prostu... spotkałam dziś pewnego chłopaka, i zastanawiam się czy poradził on sobie z pewnym problemem.

Rzuciła

-A jaki miał problem?

Zapytała Sara, Madie popatrzyła na nią kontem oka

-Osoba na której bardzo mu zależy, nie chce go znać. Wiesz... może i jestem dla ciebie często chamska, ale jeśli ty byś zachowywała się w stosunku do mnie tak samo, nie dałabym sobie rady. -Wyznała Madie, Sara posłała jej mały uśmiech -A jak tobie miną dzień?

-Ach, pełny niespodzianek. I nie tylko od ciebie, dzisiaj rano poznałabym uroczego chłopaka, ale...

Zaczęła opowiadać Sara. Dziewczyny przerozmawiały połowę nocy, obie cieszą się sobą nawzajem. Wiedzą że muszą zacząć dbać o relacje pomiędzy nimi, i być przy sobie mimo wszystko.

***

   

                                                                 Madie - Selena Gomez

    

    Sara - Lucy Hale

 
    Luke - Ian Harding

 

                                                                       Alfie - Hunter Parrish

 

Stella - Jana Kramer